می خوام اعتراف کنم که خدا بهترین نعمت و به من داده مریم عزیز نمی دونم چرا هرچی در موردش می نویسم باز هم فکرمیکنم کمه عجب روزگاریه ها خدایا می بینی چقدر دوستش دارم البته خودت ی دونی چقدر حدو  حساب نداره می خوام روزی برسه که مریم بهم بگه بسه معین بیدار شو عجب رویایی شده روزگار منو  مریم  خدیا از ت ایقد چیز خواست مکه دارم شرمندت می شمولی چه کنم خدا خودت می دونی دیگه قصه با تبودن ها تموم نمیشه وقتی با مریم حر ف می زنم البته حضوری ثانیه ها دو می زنن  ولی وقتی می ره ثانیه ها خسته می شن دوباره آروم راه میرن خدایا چیدارم می گم الان شبه بهترین فکر که کردم اینه گفتم بیام یه چیزی بنویسم واسه مریم من می رم تو سایتها بگردم ببینم چه خبر خداحافظ

سلام به تمام دوستان گلم و به عزیزانم حسن و شاید ارمیتا مهربانم ای خدا شکرت الان من تو مینابم همونجور که قبلا بهتون گفتم ایقد سعی کردم و به خودم گفتم که بتونم ترم 2 رو پاس کنم و دیگه کاش نگم شکر خدا قبول شدم از خدا شاکرم الان یه خونه تو میناب گرفتم برای ترم3 باز هم خدارا شکر این جا کسی نیست خودم تکو تنهام خونه بزرگ 4 اتاق داره و یه حیاط بزرگ سه تا درخت هم داره البته خونه اش هم قدیمی ویلایی در بست گرفتم اینجا تنهام نه اونقد تنها خدا هم هست یه موقعه ای می رفتم تو مسجد نماز می خوندم یه جورایی مذب بودم برای اینکه فکر می کردم شاید ریا کاری باشه البته یه موقعه هایی هر کاری می کردم با خودم کنار نمی اومدم خلاصه تا قسمت شد من بیام اینجا الان واسه خودم نماز می خونم می خوام برای درسام برنامه ریزی دقیقی داشته باشم با کمک خدا . خدا را شکرت نمی دونم چرا شروع به نوشت ن کردم امروز صبح که از خواب بیدارشدم خیلی خیلی ساکت بودم اونقدر ساکت بودم همش فکر می کردم آخه کسی نیست باهاش حرف بزنم خدایا کمک کن که بتونم با معدل بالایی قبول بشم چون من به خودم قول دادم خدایا من از گنارهها هم دور کن راستی یه چیزی خوب اگه می خوایی بدونی چرا تصمیم گرفتم درسامو خوب بخونم واسه این بود که دوباره معین بشم و زحمتهای دیگران جبران کنم 5 الی 6 روز پیش مادرم خیلی خیلی مریض بود اونو حتی بردم بیمارستان اوژانس آخه خیلی خیلی مریض بود نمی دونم چرا رعایت نمی کنه قند خون داره ایقد دعا کردم مریم هم رفت عیادتش دید اونو برای اولین بار مادرم خیلی از مریم تعریف کرد جالب این بود هر دو تاشون یه چیزی می گفتن که ببین اون چی گفته در مورد ما عجب ای خدا شکرت فکر کنم نوشتن بهترین همدم باشه این جا دوست رفیق هم دارم ولی خوشم نمیاد برم عادت می کنن دیگه هر روز میان دیگه از درس خوندن هم می افتیم این خونه 6 ماهه گرفتم اگه بشه عکسشو میگیرم می زارم تو وبلاگ راستی می خوام وبلاگ جدید بسازم چون هر کی سرچ می کنن تو گوگول اسممم درجا میاد همون اس مستعارم فکر کنم ابو باشه بهتره هر کی میاد در مورد من می دونن دیگه ابرویی نونده ما واسه خانوادمون می نویسیم ولی.... عجب جالبه می خوام یه دوربین بخرم هر چی باهالی ببینم در مورد زندگی یا لحضات زندگی مون عکس بگیرم برام دعا کنید که این ترم انشالله قبول بشم با مدل خوب مریم که هست شماها که نیستین پیش خدایین البته نمی دونم شاید هم ... بیخال خدا تو یه سوره ای گفته کسی که به فردا فکر می کنه خیلی دلش به این دینا خوشه الان ظهره ساعت 10:59 ولی خواب خوابم نمی دونم چرا چون جمعه است الان مریم زنگ زد1 مین قطع شد امروز سالگرد بابا بزرگشه خوب من برم به درسام برسم بهتره یه برنامه ریزی چیزی بکنمخوب من می رم خانواده عزیزم بای لیته تا نمی دونم 1387/12/16

خدا یا شکرت که تونستم قبول بشم اونم با چه ضربه زوری اینقدر وندمکه نگو یه جورایی باید بگم بی نهایت واقعا تونستم ای خدا شکرت  نمی دونم ولی واقعا حسخوبی دارم البته خیلی خیلی هم دیر اومدم تا بگم قبول شدم ولی می خوام اینو از ته قلب بگم اگه واقعا خدا رو ببینی این چیزها همه براتون آسون می شه من معین که اعتماد به     نفسم ۰ صفر بود ای خدا شکرتاین واقعا از هـــمون نماز خوندنها و دعا های پدر مادر  و مهربانم عجب روزگاری بعد از ۷ الی ۸ سال تونستم به خودم بگم من می تونم  الانکه یه زره بیکار می شم حوصلم سر می ره نا گفته نمونه آدم خیلی خیلی هم تنبل میشه خلاصه برای امروز هم همین بسه راستی انتخاب واحد هم خیلی خیلی دردر سر کشیدم خدا ازشون نگذره ۱۹ واحد گرفتمشرمنده نکنید اوکی ما بریم لا لا بای تا وز دیگر راستی ممنون از دعا هاتون 

 خدا حافظ

 سلام به تمام دوستان گلم وهمیشه عاشقم حقیقتش بخوایین اومدم که برای آینده یه چند جمله ای بنویسم بعد تاریخ ۱۰/۱۱/۸۷ که میام بگم ایا موفق شدم یا نه می خوام برای زندگیم بجنگم می خوام تو  زندگیم یه چیزایی بزرگ مثل قبول شدن بقیش... بماند مهمترین هدفه من اینه که تا ۱۰/۱۱/۸۷ با وجودی که الان ۵ روز می شه سیتم اینترنت وصل کردم می خوام همه چیزو کنار بزارم و ایقدر درس بخونونم ایقدر درس بخونم که خودم و زندگی که با مریم ددارم یه جورایی نجات بدم چون اگه قبول نشم یه جورایی اخراج اهوووووووو حالا بیا با ببین زندگی متلاشی هدف ها همه چیز این حادثه ای که هنوز پیش نیومده منو به یاد روزی می ندازه که امتحان دبیرستان داشتم خیلی خیلی مهم وحیاطی بود دقیقا یادمه ۱ اول دبیرستان بودم تا اینکه به خودم همچین حرفی زدم گفتم معین اگه درس  نخوندی زندگیت اینجور می شه ها بیخال شد و به سر گرمی ها یا بهتر بگم بی توجه ای روزگار  مارو  به یه جایی کشید که ایقدر ناراحتم الان که نگو همش می گم ای کاش ولی الان دیگه نباید بگم ای کاش چون من اعتماد به نفس قوی که بخودم دارم و در کنارم خدا و بعد مریم و خانوادمو دارم چطوری بگم نمی خوام شرمنده مریم بشم به خدا  تصمیم جدی من همینه می خوام با یه برنامه ریزی مرتب بتونم به تمام کاراهام  و حتی آینده ای که در پیش دارم بسازم یه جورایی بهتر بهتون بگم می خوام همه کار بکنم باز هم وقت اضاف بیارم البته اگه خدا بخوات از امروز همچین تصمیمی گرفتم ولی تا الان هیچ کاری انجام ندادم چون هیچ تصمیمی نگرفته بودم الان در کنار این می خوام کاری که تقریبا سال  ۱۳۸۰ نتونستم انجام بدم الان به پایان برسونم  ۷ سال از این موضوع می گذره البته نا گفته نماند این خدا بود که من تا اینجا رسیدم ایقدر دعا کردم به این چیزی که هست برسم حتی برام ارزو شده بود قبول شدن دانشگاه به هر حال خدا کمک کرد  انشاال.. این ترمو به خوبی خوشی تموم می کنم و زحمات تمام عزیزانم که در این امر منو یار و کمک کردن یه جورایی جبران شده و با حسن نیت  خودمو نشون بدم انشالله تا ۱۰/۱۱/۸۷ به امد روزی که حرفهای قشنگ زده باشم حق نگهدار خدا حافظ

التماس دعا